Ἡ σημερινή κρίση καί ἡ ὑπέρβασή της

«τά ἀδύνατα παρά ἀνθρώποις δυνατά παρά τῷ Θεῷ ἐστιν»
(Λουκ. ιη΄ 27)


Ἐν μέσῳ τῆς κορυφούμενης κρίσεως, στήν δίνη τῆς ὁποίας ἔχει παρασυρθεῖ καί ἡ πατρίδα μας μέ ἀπρόβλεπτες συνέπειες, θεωροῦμε παραφωνία νά ἀσχοληθοῦμε μέ κάτι ἄλλο, τουλάχιστον τίς κρίσιμες αὐτές ἡμέρες. Γι αὐτό καί παραχωροῦμε σήμερα τή στήλη στόν φίλο τῆς ΑΝΑΠΛΑΣΕΩΣ κ. Μανόλη Δρεττάκη, ἔγκριτο οἰκονομολόγο, τέως ὑπουργό οἰκονομικῶν, ἀντιπρόεδρο τῆς Βουλῆς καί καθηγητή τοῦ Οἰκονομικοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν ὡς καταλληλότερο νά μᾶς ἐκθέσει τίς πολύτιμες ἀπόψεις του ἐπί τοῦ ζωτικότατου γιά τήν πατρίδα μας θέματος τῆς σημερινῆς κρίσης καί τῆς ὑπέρβασής της, γνωρίζοντας ὅτι ἡ γνώμη του ἔχει ἰδιαίτερη βαρύτητα.

 

   Τό οἰκονομικό καί δημοσιονομικό ἀδιέξοδο, στό ὁποῖο ἔχει φτάσει σήμερα ἡ χώρα, ἔχει συμπυκνωθεῖ στό δυσθεώρητο δη μόσιο χρέος. Σέ ἀντίθεση μέ ὅ,τι λανθασμένα ἀναφέρεται ἀπό ὁρισμένους, ἡ χούντα, ὅταν κατέρρευσε τό 1974, ἄφησε ἕνα χρέος τό ὁποῖο ἦταν τριπλάσιο ἐκείνου πού εἶχε ἡ χώρα τό 1967. Τό χρέος αὐτό αὐξανόταν συνεχῶς μετά ἀπό τή μεταπολίτευση, ἐξαιτίας τῶν δημόσιων ἐλλειμμάτων πού δημιουργοῦσαν ἐπί 20 χρόνια οἱ κυβερνήσεις τοῦ ΠΑΣΟΚ καί ἐπί 15 χρόνια οἱ κυβερνήσεις τῆς ΝΔ. Αὐτό τό χρέος, μαζί μέ ὅσα τοῦ φόρτωσε ἡ σημερινή κυβέρνηση δύο μῆνες μετά ἀπό τίς ἐκλογές τοῦ 2009, ἔφτασε στό τέλος τοῦ ἔτους ἐκείνου (σύμφωνα μέ τό Προσχέδιο τοῦ Προϋπολογισμοῦ τοῦ 2012) τά 299 δισ. εὐρώ ἤ τό 127% τοῦ Ἀκαθάριστου Ἐγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ).
   Ἡ κυβέρνηση, ἐξαιτίας τῶν λαθῶν, τῶν καθυστερήσεων καί τῶν δηλώσεών της τούς 6 πρώτους μῆνες μετά ἀπό τήν ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας, κατέφυγε στήν «τρόικα» καί, χωρίς οὐσιαστικά νά διαπραγματευθεῖ, τούς 18 τελευταίους μῆνες δέν κάνει τίποτε ἄλλο ἀπό τό νά ἐφαρμόζει τήν πολιτική πού τῆς ὑπαγορεύουν οἱ δανειστές μας, ἐκτελώντας τίς ἐντολές τους. Ἀντί, ὅμως, γιά μείωση τοῦ δημόσιου χρέους, τό ἀποτέλεσμα τῆς πολιτικῆς αὐτῆς ἦταν ἡ ἐκτίναξή του τό 2011 (σύμφωνα, πάντα, μέ τό Προσχέδιο τοῦ Προϋπολογισμοῦ τοῦ 2012) στά 356 δισ. εὐρώ τό 2011. Ταυτόχρονα, ἐξαιτίας τῆς ἴδιας πολιτικῆς, τό ΑΕΠ μειωνόταν, ὄχι μόνο σέ σταθερές ἀλλά καί σέ τρέχουσες τιμές, μέ ἀποτέλεσμα ἡ χώρα νά ὀπισθοδρομεῖ καί τό δημόσιο χρέος ὡς ποσοστό τοῦ ΑΕΠ νά φτάσει τό 2011 στό 162% τοῦ ΑΕΠ. Τά δύο, δηλαδή, τελευταῖα χρόνια ἡ μέση ἐτήσια αὔξηση τοῦ δημόσιου χρέους ἦταν 28,5 δισ. εὐρώ ἤ 16,5% τοῦ ΑΕΠ. Πρόκειται γιά τή μεγαλύτερη μέση ἐτήσια αὔξηση στή θητεία ὅλων τῶν κυβερνήσεων τῆς περιόδου 1974-2011.
   Ἐξαιτίας τῆς κατολισθήσεως τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας καί τῆς διογκώσεως τοῦ δημόσιου χρέους ἔχουν προκληθεῖ τεράστια κοινωνικά προβλήματα: Ὁ ἀριθμός τῶν ἀνέργων ἔχει ἐκτιναχτεῖ σέ πάνω ἀπό 800.000 καί δέν ἀποκλείεται τούς ἀμέσως ἑπόμενους μῆνες νά ξεπεράσει τό 1.000.000. Πολλοί ἄνεργοι ἔχουν οἰκογένεια μέ παιδιά καί ἀντιμετωπίζουν σήμερα ἀκόμη καί τό φάσμα τῆς πείνας. Ὅσοι ἄνεργοι εἶναι νέοι μέ προσόντα, ἀναζητοῦν ἐργασία στό ἐξωτερικό, καί ὅσοι βρίσκουν, φεύγουν, καί ἔτσι ἡ χώρα, γιά μιά ἀκόμη φορά, χάνει ὅ,τι πολυτιμότερο ἔχει σέ ἀνθρώπινο δυναμικό.
    Ἐκτός, ὅμως, ἀπό τήν ἀνεργία, ἡ μείωση τῶν μισθῶν καί τῶν συντάξεων, οἱ διαδοχικές αὐξήσεις τῶν ἄμεσων καί ἔμμεσων φόρων, οἱ ἔκτακτες εἰσφορές καί ὁ ὑψηλός πληθωρισμός ἔχουν δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα καί σ’ αὐτούς πού ἔχουν ἀκόμη δουλειά, καθώς καί στούς συνταξιούχους. Ὅλα αὐτά τά προβλήματα, ὅπως εἶναι φυσικό, προκάλεσαν τά μεγάλα, καί μέ πρωτοφανῆ τά τελευταῖα χρόνια συρροή κόσμου, πρόσφατα συλλαλητήρια στήν Ἀθήνα καί σέ ὅλες τίς μεγάλες πόλεις τῆς χώρας, μέ τραγικό, δυστυχῶς, ἀποτέλεσμα τόν θάνατο ἑνός ἄνεργου συνανθρώπου μας μέ οἰκογένεια καί δύο παιδιά. Ταυτόχρονα, ἔχει αὐξηθεῖ τό ποσοστό τοῦ πληθυσμοῦ μέ ψυχικά προβλήματα.
   Μέ δεδομένο ὅτι τά μέτρα πού ψηφίστηκαν πρόσφατα ἀπό τήν κυβερνητική πλειοψηφία καί ἐκεῖνα πού θά ἀκολουθήσουν, μετά ἀπό τήν ἀπόφαση τῆς Συνόδου Κορυφῆς τῆς Εὐρωζώνης γιά τό «κούρεμα» τοῦ δημόσιου χρέους σέ χέρια ἰδιωτῶν κατά 50% καί τῶν ὑποχρεώσεων, πού ἀνέλαβε ἡ χώρα μας νά τό μειώσει στό 120% τοῦ ΑΕΠ τό 2020, θά ἐπιδεινώσουν τά προβλήματα πού προαναφέρθηκαν, μέ πιθανό ἀποτέλεσμα μιά κοινωνική ἔκρηξη πού μπορεῖ νά ὁδηγήσει σέ ἀνεξέλεγκτες καταστάσεις.
   Γιά τή σημερινή τραγική κατάσταση τῆς χώρας ὑπεύθυνοι εἶναι πρῶτα καί κύρια οἱ πρωθυπουργοί, οἱ ὑπουργοί, οἱ βουλευτές καί τό λοιπό προσωπικό τῶν δύο κομμάτων ἐξουσίας, οἱ ὁποῖοι εἶναι πασιφανές ὅτι δέν εἶχαν καί δέν ἔχουν τά χαρίσματα πού ἀπαιτοῦνται γιά τήν ἐπίλυση τῶν προβλημάτων τοῦ Τόπου καί τήν ἀντιμετώπιση τῶν προκλήσεων τῶν καιρῶν. Οἱ ρίζες, ὅμως, τῆς καταστάσεως αὐτῆς πρέπει νά ἀναζητηθοῦν στήν πνευματική παρακμή τοῦ Τόπου, πού ἀποτυπώνεται στήν ἔκπτωση τῶν ἀξιῶν καί στήν ἀπαξίωση τῶν θεσμῶν, μέ πρωτεργάτες ὅλους ὅσους προαναφέρθηκαν. Ἄν ὅλοι αὐτοί εἶχαν ὡς πυξίδα τίς διαχρονικές ἀξίες τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης, τῆς χρηστῆς διαχειρίσεως, τῆς διαφάνειας, τῆς ἀλληλεγγύης καί τῆς ἀγάπης πρός τούς πολίτες καί τήν πατρίδα, καί τόν σεβασμό καί τήν εὔρυθμη λειτουργία τῶν θεσμῶν, θά ἀποτελοῦσαν παράδειγμα πρός μίμηση καί ἡ χώρα δέν θά βρισκόταν σήμερα στό σημερινό πολλαπλό ἀδιέξοδο καί ὁ λαός σέ ἀπόγνωση.
   Σήμερα ἡ Ἑλλάδα βρίσκεται ὑπό «ἐπιτήρηση», δεδομένου ὅτι ὁ ἔλεγχος τῆς οἰκονομίας της εὑρίσκεται στά χέρια τῶν δανειστῶν της. Με τά ἀπό τήν ἀπόφαση τῆς Συνόδου Κορυφῆς γιά τό «κούρεμα» τοῦ δημόσιου χρέους μας, ἡ ἐπιτήρηση αὐτή θά ἐνταθεῖ μέ μόνιμη παραμονή τῶν ἐπιτηρητῶν στή χώρα. Καί ἐνῶ λαμβάνονται ἀποφάσεις γιά τόσο ζωτικά θέματα γιά τή χώρα μας καί τίς ἄλλες χῶρες μέλη τῆς Ε.Ε., στή διάρκεια τῶν τελευταίων 18 μηνῶν ὅσο καί στίς πρόσφατες συνεδριάσεις τῶν ὀργάνων τῆς Ε.Ε. καί τῆς Εὐρωζώνης, ὁ πρωθυπουργός καί οἱ ὑπουργοί μένουν στό περιθώριο καί δέν κάνουν τίποτε ἄλλο παρά νά προσυπογράφουν τίς ἀποφάσεις πού πῆραν οἱ ἑταῖροι μας γιά ἐμᾶς χωρίς ἐμᾶς.
   Ἡ (θεσμοθετημένη ἤ μή) «ἐπιτήρηση» ἀποτελεῖ οὐσιαστικά ὄχι ἁπλῶς περιορισμό ἀλλά κατάργηση τῆς λαϊκῆς κυριαρχίας σέ ὅ,τι ἀφορᾶ στή διαχείριση τῆς οἰκονομίας μας ἀπό τούς κατ᾽ ὄνομα ἑταίρους καί φίλους τῆς χώρας μας. Δυστυχῶς ἡ κατάργηση αὐτή διακηρύσσεται ἀπό ἐπίσημα κυβερνητικά χείλη ὅτι εἶναι «σωτήρια» γιά τήν Ἑλλάδα. Οὐσιαστικά ὅμως, πρόκειται γιά μιά κατοχή μέ οἰκονομικά ὅπλα, πού κύριο στόχο ἔχει τήν προστασία τῶν συμφερόντων τῆς Εὐρωζώνης καί τήν ἐξόφληση τῶν δανείων πού μᾶς ἔχουν χορηγήσει τά κράτη-μέλη της καί ἡ Εὐρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Ἡ διασφάλιση, ὅμως, αὐτή ἔχει ἤδη, ὅπως προαναφέρθηκε, τεράστιο κόστος γιά τόν λαό, ἕνα μεγάλο τμῆμα τοῦ ὁποίου ἀντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, πού σέ ὁρισμένες περιπτώσεις καταλήγουν σέ αὐτοκτονίες (οἱ ὁποῖες ἔχουν αὐξηθεῖ κατακόρυφα τά δύο τελευταῖα χρόνια). Δυστυχῶς, αὐτά τά προβλήματα θά ἐπιδεινωθοῦν τούς ἀμέσως ἑπόμενους μῆνες.
    Τό ἐρώτημα πού οἱ πάντες θέτουν σήμερα εἶναι: Ὑπάρχει διέξοδος στό ἀδιέξοδο; Ἤ ὑπάρχει φῶς στό τοῦνελ στό ὁποῖο ἔχει μπεῖ ἡ χώρα καί ὁδηγηθεῖ ὁ λαός; Δυστυχῶς ἡ ἀπάντηση, πού δίνει ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν πολιτῶν στά ἐρωτήματα αὐτά, εἶναι ἀρνητική. Καί εἶναι ἀρνητική, διότι γνωρίζουν πλέον στό «πετσί» τους, ὅτι τά κόμματα, πού εὐθύνονται γιά τό σημερινό κατάντημα τῆς χώρας, δέν μποροῦν, διότι δέν διαθέτουν τήν «καλή μαρτυρία», νά βγάλουν τή χώρα ἀπό τήν κρίση. Δέν βλέπει, ὅμως, ὁ λαός λύση οὔτε ἀπό τά μικρότερα κόμματα, ἐξαιτίας τοῦ ὅτι ὑπάρχουν μεταξύ τους τεράστιες ἰδεολογικές διαφορές, ἐνῶ ὅσα ἀπό αὐτά ἀνήκουν στήν Ἀριστερά δέν μποροῦν νά ὁμονοήσουν καί νά διαμορφώσουν συλλογικά μιά ρεαλιστική ἐναλλακτική πρόταση γιά τήν ἀντιμετώπιση καί ἐπίλυση τῶν προβλημάτων τῆς χώρας.
   Μιά ἀπό τίς προτεινόμενες λύσεις στό σημερινό ἀδιέξοδο εἶναι ἡ προκήρυξη πρόωρων ἐκλογῶν. Ἄν προκηρυχτοῦν οἱ ἐκλογές αὐτές, τό βέβαιο εἶναι, ὅτι στή συνέχεια τά δύο κόμματα ἐξουσίας θά ἐξαναγκαστοῦν ἀπό τούς ἑταίρους μας νά σχηματίσουν κυβέρνηση συνασπισμοῦ, δεδομένου ὅτι κανένα δέν πρόκειται -ἀκόμη καί μέ τά καλπονοθευτικά ἐκλογικά συστήματα πού τά ἴδια κατασκεύασαν νά ὑποκλέψει πλειοψηφία στή Βουλή. Ἡ κυβέρνηση αὐτή, ὅπως καί ἡ σημερινή, θά ὑπακούει καί θά ἐφαρμόζει πλήρως τίς ἐντολές τῶν δανειστῶν μας.       Μέ ἄλλα λόγια τό σημερινό ἀδιέξοδο, στό ὁποῖο βρίσκεται αὐτή ἡ χώρα, θά συνεχιστεῖ γιά πολλά ἀκόμη χρόνια.
   Σέ ἀδιέξοδα, ὅμως, καί σέ πολύ πιό δυσχερείς, ἀπό τίς σημερινές, καταστάσεις ἔχει βρεθεῖ πολλές φορές ἡ χώρα μας καί ὁ λαός της τά 190 χρόνια τῆς ζωῆς τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους. Καί, ἔστω διά πυρός καί σιδήρου, μπόρεσε καί τίς ξεπέρασε. Καί τίς ξεπέρασε διότι ὁ λαός, παράλληλα μέ τόν ἀγώνα του γιά νά ξεπεράσει τίς καταστάσεις αὐτές, δέν ἔπαυσε νά πιστεύει στόν Θεό, πού εἶναι παντοδύναμος, καί αὐτά πού φαίνονται ὅτι εἶναι ἀδύνατα στούς ἀνθρώπους, γιά Ἐκεῖνον εἶναι δυνατά. Ἀνάμεσα σ᾽ αὐτούς πού πίστευαν καί προσεύχονταν ἦταν πολλοί ἀπό τούς ἀγωνιστές τοῦ 1821, πολλοί ἀξιωματικοί καί στρατιῶτες στά βουνά τῆς Ἀλβανίας μετά ἀπό τό ΟΧΙ τοῦ λαοῦ στό ἰταμό τελεσίγραφο τῆς Ἰταλίας, καί πολλοί ἀπό αὐτούς πού μετεῖχαν στήν ἐθνική ἀντίσταση στή διάρκεια τῆς γερμανικῆς κατοχῆς.
   Μέ δεδομένη τήν ἀνικανότητα τῶν πολιτικῶν νά βγάλουν τή χώρα ἀπό τό ἀδιέξοδo, εἶναι σαφές, ὅτι μόνο ὁ λαός μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, μπορεῖ νά πραγματοποιήσει αὐτό πού σήμερα φαίνεται ἀδύνατο. Ὅσοι, ἑπομένως, πιστεύουν, παράλληλα μέ τήν ὅποια προσπάθεια καταβάλλουν οἱ ἴδιοι, πρέπει νά προσεύχονται νυχθημερόν ὁ Θεός νά βοηθήσει τήν Ἑλλάδα νά ξεπεράσει τήν κρίση, νά ὀρθοποδήσει καί νά μπεῖ σέ μιά νέα πορεία, ριζικά διαφορετική ἀπό ἐκείνη πού ἀκολούθησε μέχρι τώρα. Καί εἶναι βέβαιο ὅτι ὁ Θεός, γιά μιά ἀκόμη φορά, ὅπως συνέβη πολλές φορές στό παρελθόν, θά εἰσακούσει τίς προσευχές τῶν πιστῶν καί θά βοηθήσει νά εὐοδωθεῖ ὁ ἀγώνας τοῦ λαοῦ γιά νά βγεῖ ἡ Ἑλλάδα ἀπό τό σημερινό ἀδιέξοδο.
  «Ἀγαθόν ἐλπίζειν ἐπί Κύριον ἤ ἐλπίζειν ἐπ᾽ ἄρχοντας» (Ψαλμός 117, 9).

ΜΑΝΟΛΗΣ Γ. ΔΡΕΤΤΑΚΗΣ