Ὁ ὁρισμός τοῦ Ἕλληνος

Πρίν ἀπό πολλές δεκαετίες εἶχε γραφεῖ στίς ἐφημερίδες ὅτι στήν Ἀμερική εἶχε προκηρυχθεῖ ἕνας διαγωνισμός περί τοῦ καταλληλοτέρου χαρακτηρισμοῦ τῶν διαφόρων λαῶν καί τῆς ψυχολογίας τους. Σ᾽ αὐτόν τόν διαγωνισμό, τό πρῶτο βραβεῖο διά τόν ἐπιτυχῆ χαρακτηρισμό τοῦ Ἕλληνος, ἔλαβε ὁ δικαστής Χ. Κέλλυ, μέ τό ἀκόλουθο κείμενο: «Πρό τοῦ δικαστηρίου τῆς ἀδεκάστου ἱστορίας ὁ Ἕλλην ἀνέκαθεν ὑπῆρξε κατώτερος τῶν περιστάσεων, καίτοι ἀπό διανοητικῆς ἀπόψεως κατεῖχε πάντοτε τά πρωτεῖα. Ὁ Ἕλλην εἶναι εὐφυέστατος, ἀλλά καί φανατισμένος. Δραστήριος, ἀλλά καί ἀμέθοδος. Φιλότιμος, ἀλλά καί πλήρης προλήψεων. Θερμόαιμος, ἀνυπόμονος, ἀλλά καί πολεμιστής. Ἔκτισε τόν Παρθενώνα καί μεθυσθείς ἀπό τήν αἴγλην του, τόν ἄφησεν ἀργότερον στόχον τῶν ὀβίδων. Ἀνέδειξε τόν Σωκράτη, διά νά τόν δηλητηριάσει. Ἐθαύμασε τόν Θεμιστοκλῆ, διά νά τόν ἀποπέμψει. Ὑπηρέτησε τόν Ἀριστοτέλη, διά νά τόν καταδιώξει. Ἔκτισε τό Βυζάντιον, διά νά τό ἐκτουρκίσει. Ἐδημιούργησε τό ’21, διά νά τό διακυβεύσει. Ἔφερε τό 1909, διά νά τό λησμονήσει. Ἐδιπλασίασε τήν Ἑλλάδα καί παρά λίγο νά τήν κηδεύσει. Κόπτεται τήν μίαν στιγμήν διά τήν ἀλήθειαν, καί τήν ἄλλην μισεῖ τόν ἀρνούμενον νά ὑπηρετήσει τό ψεῦδος. Παράδοξον πλάσμα, ἀτίθασον, περίεργον, ἡμίκαλον, ἀσταθές, ἀβεβαίων διαθέσεων, ἐγωπαθές καί σοφόμωρον ὁ Ἕλλην. Οἰκτίρατέ τον, θαυμάσατέ τον, ἄν θέλετε. Ταξινομήσατέ τον, ἄν μπορεῖτε».

Se non é vero é bon trovato.

Ὁ ψηγματιστής