Η σκάλα του Ιακώβ

 

 

Κάποτε νιώθω

σαν αητός φυλακισμένος

σ’ ένα στενό κλουβί – το σώμα μου.

Αδύνατα απ’ την ακινησία τα φτερά

και η καρδιά μου

μήτε να κινηθεί μπορεί, μήτε ν’  αγγίξει

τη λύρα της να τραγουδήσει

μόνο να δακρύσει

θέλει και να ονειρευτεί

του Ικάρου τα πετάγματα,

μεσ’ στη γλυκύτητα της μέρας

που ανατέλλει.

με το καυτό της δάκρυ

και τον πόνο απαντέχει τη σκάλα του Ιακώβ να ιδεί στο αίμα της

να πιάνει ρίζες και ν’ ανοίγει έναν ουράνιο

δρόμο για τις επάνω θάλασσες...

 

Π.Β. ΠΑΣΧΟΣ