Εἰς μίαν, ἁγίαν...

Kαημός ἑνός εὐλαβοῦς κληρικοῦ, ὅπως μᾶς τόν ἐξέφρασε προφορικά:

Γιατί ξεχνᾶμε στήν καθημερινή προσευχή μας τά τέσσερα ἀρχαῖα Πατριαρχεῖα, Κωνσταντινουπό λεως, Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας, Ἰεροσολύμων, πού εἶναι σέ ξένες χῶρες καί ἀλλόδοξες περιοχές;
Γιατί παραλείπουμε στίς δεήσεις μας τά πέντε νεότερα Πατριαρχεῖα, Μόσχας, Γεωρ γίας, Βελιγραδίου, Βουκουρεστίου καί Σόφιας, πού ἔχουν περάσει τόσες καί τόσες δοκιμασίες;
Γιατί ἄλλοτε λησμονοῦμε τίς πονεμένες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες Πολωνίας, Ἀλβανίας, Τσεχίας-Σλοβέκιας καί Φιλλανδίας, πού εἶναι κι αὐτές ἀπομονωμένες καί μακρινές;
Γιατί δέν μνημονεύουμε ὅσο πρέπει τήν πονεμένη Κύπρο μας, πού εἶναι σάρξ ἐκ τῆς σαρκός μας; Ἀλλά καί τίς ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες Ἀμερικῆς καί Αὐστραλίας, καθώς καί τίς ὀρθόδοξες Ἱεραποστολές τῆς Ἀφρικῆς καί τῆς μακρινῆς Ἀνατολῆς καί τῆς Διασπορᾶς, πού ἔχουν τόσες καί τόσες ἀνάγκες;
Κάθε φορά πού λέμε τό «Πιστεύω», καταλήγουμε στό ὅτι πιστεύουμε «Εἰς μίαν, ἁγίαν, καθολικήν... Ἐκκλησίαν».
Γιατί δέν τό βιώνουμε αὐτό ζωντανά καί φλογερά καί ἀγωνιστικά;
Ἡ ἀπάντηση, εἰς τό «ταμιεῖον» τοῦ καθενός.

Α.Ω