Γεώργιος Ἀχιλ. Παπαδημητρίου (1928-2014)

Τήν 11η Ὀκτωβρίου 2014 ἐκπλήρωσε τό κοινό χρέος ὁ Γεώργιος Ἀχιλ. Παπαδημητρίου, ἕνα πιστό μέλος τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ ὁποίου ὁ βίος, καί δή ἡ εὐεργετική δράση, μπορεῖ νά ἀποτελέσει ὑπόδειγμα-παράδειγμα σέ πολλούς. Γεννήθηκε στόν Βόλο, 28 Δε­κεμ­βρίου 1928. Ὁ πόνος καί ἡ δυστυχία τόν συνόδευσαν ἀπό τήν ἡλικία τῶν 5 ἐτῶν, ὅταν ἔμεινε ὀρφανός ἀπό πατέρα καί ὁ μοναδικός προστάτης θεῖος του κατακρεουργήθηκε, δυστυχῶς ἀπό ἑλληνικά χέρια, κατά τήν Κατοχή. Μέ μεγάλη ἀνέχεια (ἔμενε σ’ ἕνα καμαράκι στόν Μπύθουλα, μέ φῶς ἕνα κερί) σπούδασε χημικός στό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν. Οἱ δοκιμασίες δέν τόν ἐπηρέασαν. Ἀντίθετα, ἡ θέλησή του χαλυβδωνόταν, τό πνεῦμα του γινόταν ὀξύτερο καί ἡ ψυχή του τρυφερότερη καί ἁγνότερη. Τό βλέμμα του ἦταν στραμμένο πρός τό αἰώνιο καί παρέβλεπε τά χαμηλά καί ἄσχημα. Κι αὐτά ὀφείλονταν, ὅπως ὁμολογοῦσε, στήν ὀρθόδοξη θρησκευτική του πίστη.

Ἀρχικά προσέφερε τίς ὑπηρεσίες του στό συγκρότημα τῶν ἑταιρειῶν Μποδοσάκη καί μετά ἀπό ὀκταετία προσελήφθη στό ὑπουργεῖο Βιομηχανίας, ἀπό τό ὁποῖο ἀπεχώρησε μέ τόν βαθμό τοῦ Γενικοῦ Διευθυντῆ. Ὑπάλληλος ὤν, ἔμαθε τήν Ἀγγλική καί μετέβη ἐξ ἰδίων στήν Ἀγγλία γιά νά μάθει τήν τεχνική διατυπώσεως πρακτικῶν καί πορίσματος διαπραγματεύσεων, ὥστε νά ἀνταποκρίνεται, ὅταν ἐκπροσωποῦσε τό ὑπουργεῖο, σέ ἀποστολές στό ἐξωτερικό. Τιμηθείς μέ παράσημο ἀπό τόν βασιλιά Παῦλο, οὔτε θυμόταν ποιό ἦταν, οὔτε ποῦ ἦταν. Τόν ἐνδιέφερε παράσημο «στήν ἄνω Ἰερουσαλήμ». Ἄλλωστε, ὅπως ἔλεγε, ὁ Μποδοσάκης, πού τόν ἐκτιμοῦσε πολύ, συνομιλώντας μέ τόν βασιλιά Γεώργιο Β΄ εἶχε χαρακτηρίσει τά παράσημα «ντενεκεδάκια».

Μετά τήν ἀποχώρησή του ἀπό τό ὑπουργεῖο, ἀφιερώθηκε στή Μακεδονία, τήν ὁποία πολύ ἠγάπησε. Τό ἔναυσμα γιά τό μακεδονικό ἐνδιαφέρον του ἦταν τό ἑξῆς περιστατικό: Εὑρισκόμενος ὑπηρεσιακῶς σέ διαβαλκανική συνάντηση στό Βελιγράδι, τό 1982, χωρίς διπλωματική ὑποστήριξη, ἡ γιουγκοσλαβική πλευρά ἀξίωσε νά ἀναγραφεῖ, στό τελικό πρακτικό, ἡ Θεσσαλονίκη μέ τή σλαβική ὀνομασία Σολοῦν. Προσέφυγε στή βοήθεια τοῦ ἐπί κεφαλῆς τῆς πολυπρόσωπης τουρκικῆς διπλωματικῆς ἀποστολῆς, λέγοντάς του ὅτι ἄν καί ἐμεῖς τήν Ἰσταμπούλ ὀνομάζουμε Κωνσταντινούπολη, ὅμως σέ ἀνάλογη περίπτωση δέν θά προβάλαμε ἀνάλογη ἀξίωση, ὅπως οἱ Γιουγκοσλάβοι. Ἡ παρέμβαση τῶν Τούρκων ἦταν ἀποτελεσματική.

Ἔκτοτε, τό ἐνδιαφέρον γιά τή Μακεδονία μεταβλήθηκε σέ θερμή ἀγάπη καί ζῆλο γιά τή γῆ τοῦ Ἀλεξάνδρου. Πρός τοῦτο, ἀρχικά ἀξιοποίησε τίς γνωριμίες του ἀπό τό ὑπουργεῖο Βιομηχανίας καί στή συνέχεια, ἐφαρμόζοντας τό χριστιανικό παράγγελμα «κρούετε καί ἀνοιγήσεται, αἰτεῖτε καί δοθήσεται», κίνησε τό ἐνδιαφέρον καί ἄλλων οἰκονομικῶν παραγόντων τῆς Χώρας, πού εὐχαρίστως ἀνταποκρίνονταν, διότι ἐπείσθησαν γιά τόν ὑπηρετούμενο σκοπό. Ὑποδεικνύοντας τίς ἀνάγκες, χωρίς νά περάσει ἀπό τά χέρια του οὔτε ἕνα εὐρώ, τούς κατέστησε «ἀπ’ εὐθείας» χορηγούς μεγάλων φιλανθρωπικῶν ἔργων. Ἔ­τσι δωρήθηκαν πανάκριβα νοσοκομειακά ὄργανα (μαστογράφος, ἀξονικός τομογράφος κ.λπ.) σέ δημόσια νοσοκομεῖα τῆς Μακεδονίας, ἀλλά καί τῶν Ἀθηνῶν, ἐπιβατηγά αὐτοκίνητα σέ παιδικούς σταθμούς καί σχολεῖα γιά παιδιά μέ εἰδικές ἀνάγκες, ὁλοκληρώθηκε ἡ ἀνέγερση γηροκομείων, οἰκοτροφείων, ἐνισχύθηκαν σύλλογοι τῆς Μακεδονίας μέ πραγματική ἐθνική δράση. Σαράντα μία (41) εὐεργεσίες πραγματοποιήθηκαν μέ τήν πρωτοβουλία του. Ἀπό τούς εὐεργέτες πού ἀνταποκρίθηκαν, μνημονεύουμε τό Ἵδρυμα Νιάρχου, τό Ἵδρυμα Μποδοσάκη καί τούς ἐκλιπόντες Δημήτριο Μαρινόπουλο καί Σταμάτη Μαντζαβίνο. Γιά εὐνόητους λόγους παραλείπουμε τούς ζῶντες χορηγούς. Ἀρνήθηκε τή γενομένη διακριτικά ἁρμοδίως πρόταση νά τιμηθεῖ ἀπό τήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν γιά τό ἔργο του καί ὑπέδειξε καί τιμήθηκε ὁ Σύλλογος «Ἀριστοτέλης» τῆς Φλώρινας. Σέ πολλές περιπτώσεις ἐκάλυψε ἀπό τό ὑστέρημά του δαπάνες, προκειμένου νά ὁλοκληρωθεῖ κάποιο ἔργο. Ὅπως δέ ἀποκαλύφθηκε μετά τόν θάνατό του, ἄσκησε ἐξ ἰδίων ἀφανῆ φιλανθρωπία ὅταν ἐπληροφορεῖτο ὅτι ὁρισμένοι εἶχαν ἀνάγκη. Ἐξάλλου, ἦταν ὁ μόνιμος ἐπισκέπτης ἀσθενῶν φίλων ἤ συγγενῶν φίλων.

Κορυφαῖο ἔργο του θεωροῦσε τήν ἀνέγερση τῆς μονῆς Ὁσίου Νικοδήμου στό Πάικο ὄρος, στόν Πεντάλοφο Γουμενίσσης (ἀδελφή μονή τῆς ἁγιορείτικης Σίμωνος Πέτρας), ἡ ὁποία ἐπιτελεῖ ἀξιοζήλευτη θρησκευτική ἀποστολή, συγγράψας καί τήν ἱστορία συγκροτήσεως τῆς ἀδελφότητος καί ἀνεγέρσεως τῆς μονῆς, στήν ὁποία ἀναπαύθηκε τό γήινο σαρκίο του. Κάποτε, γνωστός τσιμεντοβιομήχανος, ἐδώρισε τσιμέντο γιά τό μοναστήρι. Ὁ μοναχός πού πῆγε στό ἐργοστάσιο νά τό παραλάβει μέ ἕνα μικρό φορτηγό, ἔμεινε ἔκπληκτος, ὅταν πληροφορήθηκε ὅτι προσφέρουν 100 τόννους τσιμέντου. Μετ’ ὀλίγον, μεγάλα εἰδικά αὐτοκίνητα μετέφεραν τσιμέντο στό μοναστήρι καί, ὅπως μαρτυρεῖται, ὅταν διέσχιζαν τή Γουμένισσα καί τόν Πεντάλοφο, οἱ κάτοικοι ἔλεγαν: Ἡ Ἑλλάδα κτίζει. Ἔβλεπαν ὅτι τούς ξεχασμένους ἀπό τό ἀθηναϊκοκεντρικό κρά­τος ὁρισμένοι τούς θυμοῦνται.

Τό ἄλλο ἔργο του ἦταν ἡ ἀνέγερση ναοῦ ἐπ’ ὀνόματι τῶν ἁγίων Κυρίλλου καί Μεθοδίου, φωτιστῶν τῶν Σλάβων, τό ὁποῖο μερικῶς ἐκπληρώθηκε μέ τήν ἐξεύρεση οἰκοπέδου καί τή θεμελίωση ναοῦ στό Ὀλυμπιακό Χωριό στούς Θρακομακεδόνες. Ἀφανεῖς ἄμεσοι ὑποστηρικτές του στήν ἐθνωφελῆ δράση του ἦταν ἡ σύζυγός του ὀδοντίατρος Κική, τό γένος Παπαευαγγέλου, τά δύο τους παιδιά Ἀχιλλέας, ἐπίκ. καθηγητής ΕΜΠ, καί Κατερίνα, οἰκονομολόγος, καί ὁ ἀδελφός τῆς συζύγου του ἰατρός Δημ. Παπαευαγγέλου.

Ὡς πρός τό δημογραφικό ἐτόνιζε ὅτι πρέπει νά δοθεῖ σημασία στή γέννηση τρίτου παιδιοῦ. Αὐτό θά αὐξήσει τόν πληθυσμό.

Ἀπό τά γραπτά πού κατέλιπε, πέραν τῶν ἀπό τό 2005 κάθε Σάββατο «Ἱστορικῶν Σελίδων» στήν ἐφημερίδα Ἑστία, ὅπου ἐθελοντικά ἐξι­στόρησε κατά τρόπο ρέοντα καί νηφάλιο τή μετά τό 1863 Ἑλληνική Ἱστορία (τά ὁποῖα πρέπει νά ἐκδοθοῦν σέ βιβλίο), μᾶς ἄφησε τό βιβλίο «Ἀνάλεκτα Ἐθνικῆς Αὐτογνωσίας» (ἐκδ. τοῦ Κοινοβίου Ὁσίου Νικοδήμου), 2005. Τό βιβλίο αὐτό, μέ ὑπότιτλο «30 κείμενα προβληματισμοῦ, κατάθεση στήν ἱστορική μνήμη», ξυπνᾶ συνειδήσεις καί μᾶς κρατεῖ ἐν ἐγρηγόρσει, ὅπως καί τά κατά καιρούς δημοσιεύματά του στό περιοδικό Ἀκτῖνες. Συνεργάτης τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας, πικράθηκε ὅταν, μετά τήν παραίτηση τοῦ οἰκείου ποιμενάρχη, ἀπροειδοποίητα, χωρίς αἰτιολογία καί χωρίς ἕνα τυπικό εὐχαριστῶ, γιά τήν πολυετῆ ἐθελοντική προσφορά, κατήργησαν τήν ἐκπομπή του μέ θέματα ἐθνικά.

Βαθύτατα θρησκευόμενος, πανέτοιμος ἀπό καιρό, ἔξαφνα γιά πολλούς, ἐγκατέλειψε τά πρόσκαιρα πρός τήν ὄντως Ζωή. Ἔφυγε ὅμως μέ ἕνα παράπονο. Ὅτι οἱ ἀρχηγοί τῶν Κομμάτων καί ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας ἀγνοοῦν τήν πέραν τῶν Ἰωαννίνων καί Θεσσαλονίκης Ἑλλάδα καί προτιμοῦν γιά τίς διακοπές τους τήν ἰδιαίτερή τους πατρίδα. Ἡ Καστοριά, ἡ Φλώρινα, τό Κιλκίς (ἀλλά καί ἡ Θράκη μας), τά ἐπί τῶν συνόρων χωριά τούς εἶναι ἄγνωστα μέρη, οἱ δέ κάτοικοί τους εὐλόγως θεωροῦν ἑαυτούς ἐγκαταλελειμμένους ἀπό τό Κράτος, καθιστάμενοι εὔκολα θύματα ἐπίβουλης, ἀνιστόρητης, πλήν ὅμως δυναμικῆς προπαγάνδας. Ὁρισμένα πρός τοῦτο δημοσιεύματά του, μέ τό ψευδώνυμο «Ἀλέξανδρος Α. Φιλίππου», θά ἔπρεπε νά ἔχουν ἤδη συνεγείρει πολλούς.

Ὁ Γεώργιος Παπαδημητρίου μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ὑπῆρξε ἕνας Μακεδονομάχος εἰρηνικῆς περιόδου, πού ἀπό τόν περασμένο Ὀκτώβριο ἔπαυσε νά ἀγωνίζεται καί νά προσφέρει στή Μακεδονία, δηλαδή στήν Ἑλλάδα.

Ν.Π. ΣΟΪΛΕΝΤΑΚΗΣ Δρ Νομ. 
 Πρόεδρος Ἐφετῶν Διοικ. Δικαστηρίων ἐ.τ.