Ψυχοσάββατο

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΣ
τοῦ Συλλόγου «ΑΝΑΠΛΑΣΙΣ»

 

   Καλοῦνται τά μέλη τοῦ Συλλόγου «ΑΝΑΠΛΑΣΙΣ» νά προσέλθουν στήν τακτική Γενική Συνέλευση τῶν μελῶν, ἡ ὁποία θά γίνει τήν 21η Φεβρουαρίου 2017, ἡμέρα Τρίτη καί ὥρα 11:00 π.μ., στά γραφεῖα τοῦ Συλλόγου (Ἰουλιανοῦ 17 & Μαυρομματαίων, 3ος ὄροφος).


   Ἐάν, ὅπως συνήθως συμβαίνει, δέν ἐπιτευχθεῖ ἀπαρτία, ἡ Συνέλευση θά γίνει στόν ἴδιο τόπο καί ὥρα 19:00, τήν Τρίτη 28η Φεβρουαρίου 2017, ὁσωνδήποτε μελῶν παρόντων.

 

Θέματα


1. Ἔκθεση πεπραγμένων ὑπό τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου ἔτους 2016
2. Ἀπολογισμός ἐσόδων καί ἐξόδων ἔτους 2016
3. Ἔκθεση ἐξελεγκτικῆς Ἐπιτροπῆς διαχειρίσεως ἔτους 2016
4. Προϋπολογισμός τοῦ ἔτους 2017
5. Συζήτηση ἐπί θεμάτων τοῦ Συλλόγου


Ὁ Πρόεδρος τοῦ Δ.Σ.
π. Γεώργιος Κανάκης
 

 

 

Το Κοιμητήριο ως τόπος αναπαύσεως και μνήμης

 


«Επιστρέφουμε στα Κοιμητήρια

για ν' αναμνησθούμε και να τιμήσουμε τούς Νεκρούς», Κώστας Ε. Τσιρόπουλος

 

 


   Έζησες τα πρώτα σου χρόνια σ' ένα χωριό, στο όποιο το Κοιμητήριο ήταν, όπως παλαιοτέρα, δίπλα στον ενοριακό ναό. ‘Ετσι, πηγαίνοντας για εκκλησιασμό, έπρεπε εξάπαντος να περάσεις από το δρομάκι που ήταν πάνω απ' αυτό, το όποιο σ' όλες τις εποχές είχε πάντα κάτι το διαφορετικό να δείξει, να σου φανερώσει. Μια μελαγχολική έκφραση το φθινόπωρο και το χειμώνα, αντίθετα με την άνοιξη που μοσχοβολούσε ο τόπος από τα λουλούδια, ενώ το καλοκαίρι το μοσχοθυμίαμα, με το όποιο θύμιαζαν τους τάφους, έσερνε μαζί του και την ιδιότυπη ευωδία του ξεραμένου χορταριού.
   Τα χρόνια πέρασαν- μαζί μ' αυτά και μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων του χωριού, που θάφτηκαν σ' εκείνα τα αργιλώδη, σκουρόχρωμα, καφετιά χώματα. Ωστόσο, σήμερα, Ψυχοσάββατο, που τούς θυμάσαι, σκέπτεσαι πως ο καθένας απ' αυτούς πήρε μαζί του κι έναν κόσμο δικό του, κόσμο ιστορημένο με γεγονότα, λέξεις και δάκρυα, που στο αναμεταξύ τους φανερώνονταν, ως εκείνα τα ταπεινα βουνίσια λουλουδάκια, ίχνη χαράς ... Μιας χαράς που για να βγει στην επιφάνεια, χρειαζόταν προσευχή, υπομονή, αγωνία και σιωπή.

 

 


   Αντικρύζεις σήμερα που διαβάζεις τα ονόματα των γνωστών σου Κεκοιμημένων, τα σκαμμένα τους πρόσωπα, όπου μέσα στ' αυλάκια του μετώπου ο ιδρώτας ήταν, χειμώνα καλοκαίρι, ασταμάτητος όπως ασταμάτητη μέσα στην καρδιά ήταν η πληγή που άφηνε το αίμα να ποτίζει την ψυχή, για να ξεδιψάει από τη συνεχή την αμάχη.
   Ψυχοσάββατο, μια λέξη που έχει γι' άλλους τον τρόμο του θανάτου, για άλλους όμως είναι το πανηγύρι που ενώνει ζώντες και κεκοιμημένους Τους ενώνει για να κουβεντιάσουν μυστικά, καθώς απαγγέλλονται τα ονόματα των δευτέρων, για να συναντηθούν μέσα στο χώρο εκείνο της εκκλησιάς όπου βαπτίστηκαν, στεφανώθηκαν, πάντρεψαν τα παιδιά τους και, τέλος, κηδεύτηκαν, Γι' αυτό και τούτο το πανηγύρι έχει τον κορυφαίο, τον χαρμολυπικό του χαρακτήρα, που μεταθέτει εξάπαντος το κέντρο βάρους για τον κάθε πιστό από την έναγχο καθημερινότητα στω
   Φως και στην ομορφιά της Αγάπης του Θεού, που στέκει σιμά μας και ευλογεί. Παρ' όλες τις αταξίες και τα μάταια πράγματα που προσδοκούμε η διακονούμε, οι αδαείς…

 


   Αν, τώρα, βρεθείς στο Κοιμητήριο σε ώρα δειλινή και ήσυχη, τότε είναι δυνατό να καταλάβεις πολύ καλά γιατί οι πρόγονοί μας, από τον Πλάτωνα μέχρι και τους νηπτικούς Πατέρες, αποκαλούσαν τη φιλοσοφία «μελέτη θανάτου». Γιατί μονάχα αν προσεγγίσεις με όλες τις κεραίες της ψυχής σου το μυστήριο του θανάτου και κατανοήσεις το βάθος και το περιεχόμενο που κρύβουν οι λέξεις, τότε ασφαλώς έχεις μελετήσει το όντως μέγιστον μάθημα: αυτό της ζωής και του θανάτου, κι έχεις ασφαλώς καταφέρει να συλλαβίσεις το αλφαβητάρι τους. Με προνόμιο ικανό την ευθυγράμμιση του βίου σου πάνω στον κανόνα της εφημερίας, στην οποία πορευόμαστε, κατά το λόγιο του Ιερού Ψαλτήρος: «Ἄνθρωπος ὡσεί χόρτος αἱ ἡμέροι αὐτοῦ· ὡσεί ἄνθος τοῦ ἀγροῦ οὕτως ἐξανθίσει» (Ψαλμ. 102, 15).
   Στο Κοιμητήριο όμως έχεις και ένα άλλο προνόμιο: το να αποκρυπτογραφείς τη σιωπή των νεκρών, καθώς στο μάρμαρα αρχίζει να κατεβαίνει η απόβραδη δροσιά, ώστε να νομίζεις ότι είναι τα δάκρυά τους δάκρυα για όσα δεν πρόφθασαν να πράξουν για την ψυχή τους. Και τους συνερίζεσαι γι' αυτό, και προσεύχεσαι, ώστε να ταχθούν οι ψυχές τους «μετά τῶν ἁγίων», και «ὑποκάτω τοῦ θυσιαστηρίου» (Απ. 9, 1)· με λίγα λόγια ν' αναπαυθούν, αφού στον ενκόσμιο βίο τους πολλά ήταν εκείνα που τους φαρμάκωσαν και ελάχιστα, μετρημένα στα δάκτυλα, εκείνα που τούς χάρισαν στιγμές χαμογελαστές.

 

 


   Ψυχοσάββατο σήμερα, λοιπόν· ήμερα μνήμης και σιωπής που έρχεται από μακριά μαζί με τις Μορφές των «φίλων, γνωστῶν καί συγγενῶν» να αποθέσει στην ψυχή την ελπίδα ότι θα ξανανταμώσετε, ότι θα υπάρξει συνάντηση στο χώρο της Βασιλείας του Θεού. Κι αυτό το καταλαβαίνεις, το βιώνεις και το συνειδητοποιείς στο Κοιμητήριο, όπου αναπαύονται τα σώματα, αλλά και, ευτυχώς, διακρατείται τόσο ζωντανή η μνήμη.


π. ΚΩΝ. Ν. ΚΑΛΛΙΑΝΟΣ